Powstanie warszawskie i wielkopolskie

Powstanie warszawskie było zorganizowane w ramach akcji \’Burza\’ przez Armię Krajową. Powstanie warszawskie miało na celu odtworzenie legalnych władz państwowych, na wzór władz przedwojennych. Była to walka z Niemcami, którzy chcieli zabrać resztki polskiej suwerenności, a także ze Związkiem Sowieckim, który miał narzucić Polsce rząd marionetkowy. Powstanie również negowało nowy porządek polityczny ustalony na konferencji teherańskiej z 1943 roku i podzielenie kraju na strefy operacyjne ZSRR. USA i Wielka Brytania przystały na rządy Stalina w Polsce. Związek Patriotów Polskich zakomunikował Warszawiakom przez moskiewskie radio i moskiewską Radiostację im. Tadeusza Kościuszki, aby rozpocząć powstanie. Sukcesy Armii Czerwonej były przerażające dla Polaków, dlatego zdecydowano o rozpoczęciu powstania 1 sierpnia. SS-Reichsführer Heinrich Himmler rozkazał zniszczyć miasto i zabić ludność cywilną Warszawy. Powołał się na decyzję Hitlera. Skutkiem tego było zabicie mieszkańców Woli, Ochoty, Mokotowa i Śródmieścia. Ogółem 85& miasta zniszczono, czyli wielowiekowy dorobek kulturalny. Powodem wybuchu powstania wielkopolskiego był sprzeciw Niemców na wystąpienie Paderewskiego w Poznaniu.Powstanie wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 roku przeciw państwu niemieckiemu. W Poznaniu występował Paderewski, natomiast Niemcy chcąc pokazać swoją władzę, zorganizowali przemarsz żołnierzy niemieckich przez miasto. Zaczęły się zamieszki, gdyż Niemcy prowokowali ludność polską. Polacy zdobyli Prezydium Policji, Dworzec Główny w Poznaniu, Pocztę Główną i część fortyfikacji miejskich. Pierwszą ofiarą walk był Franciszek Ratajczak. Powstanie przeniosło się również poza Poznań – walczono w Gnieźnie, Jarocinie, Kórniku, Pleszewie, Śremie, Środzie, Wrześni i innych miejscach. Dużym osiągnięciem powstańców było usunięcie administracji pruskiej z takich miejscowości, jak Szamotuły, Środa Wielkopolska, Pniewy, Opalenica, Buk, Trzemeszno, Września i Gniezno. Kolejno powstańcy przejęli w Poznaniu Cytadelę, fort Grolmann, arsenał przy ul. Wielkie Garbary. Zdobyto też Grodzisk Wielkopolski, Kłecko, Kórnik, Wielichowo, Gostyń i Witkowo. Było to jedno z dwóch zwycięskich powstań narodowowyzwoleńczych. Powstanie poznańskie było krwawie stłumionym strajkiem w czasach PRL-u. Poznański czerwiec \’56 ma wiele nazw, m.in. poznański bunt, rewolta, powstanie poznańskie lub wypadki czerwcowe. W czarny czwartek, czyli 28 czerwca powstanie wybuchło w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski w Poznaniu. Niestety strajk został zakończony przez oddziały Stanisława Popławskiego – LWP i Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Główną przyczyną buntu były niesłusznie płacone podatki przez pracowników zakładu przemysłowego tj. Cegielskiego. Pozbawiło ich to ponad 11 mln złotych. Próby kontaktów z Ministerstwem Przemysłu Maszynowego i Komitetem Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na nic się zdały. Wybrano delegację, która udała się do Warszawy do Ministerstwa Przemysłu Maszynowego i Centralnej Rady Związków Zawodowych, aby ustalić postulaty. Było to trafne przedsięwzięcie. Niestety po powrocie z Warszawy minister Przemysłu Maszynowego odwołał część postulatów, działając według decyzji PZPR. Powstanie miało podłoże ekonomiczne i społeczne.

Tagi:

Powstanie listopadowe i styczniowe

Powstanie Listopadowe wybuchło w Królestwie Polskim, ale objęło też Litwę, Żmudź i Wołyń. Przyczynami powstania listopadowego było niedotrzymywanie postanowień konstytucji z 1815 roku przez Rosjan, a także aktu końcowego kongresu wiedeńskiego. Powoli zaczęto ograniczać wolność Polaków, np. zniesiono wolność prasy i wprowadzono cenzurę prewencyjną, zakazano działalności zgromadzeń, rozbito tajne stowarzyszenia w prowincjach zabranych, zaczęto prześladować filaretów i filomatów, zlikwidowano jawność zgromadzeń sejmowych i skazano dowódcę Wolnomularstwa Narodowego – Waleriana Łukasińskiego. Nienawidzono wielkiego księcia Konstantego i Mikołaja I, gdyż poniżali Polaków, stworzyli tajną policję i system donosicielstwa. W nocy z 29 na 30 listopad wybuchł bunt pod dowództwem Piotra Wysockiego. Pożar browaru na Solcu miał być sygnałem do zapoczątkowania powstania. Toczono dzielne boje, wybuchła wojna polsko – rosyjska i wojna partyzancka. Niestety 21 października 1831 roku powstanie upadło przez Adama Jerzego Czartoryskiego, Bonawenturę Niemojowskiego, Józefa Chłopickiego, Jana Skrzyneckiego, Jana Krukowieckiego, Henryka Dembińskiego i Macieja Rybińskiego. Powstanie styczniowe było sprzeciwem wobec rosyjskiego ucisku na naród polski. Powstanie styczniowe było nadzieją na odzyskanie niepodległości. Polacy chcieli walczyć, gdyż byli zmotywowani sukcesami Włochów w walce o wolność ich kraju. Władze rosyjskie bardzo brutalnie tłumiły przedpowstaniowe manifestacje. Uformowały się dwa obozy w walce z wrogiem. Obóz biały stawiał na pracę organiczną, legalne działania i nie chciał szybkiego wybuchu powstania. Na jego czele stał Leopold Kronenberg z Delegacją Miejską, a następnie z Dyrekcją Krajową. Natomiast obóz czerwony dążył do wybuchu powstania i reform społecznych. Na jego czele stali Chmieleński i Korzeniowski z Komitetem Miejskim, a później Bobrowski, Dąbrowski, Giller, Padlewski z Centralnym Komitetem Narodowym. Główną przyczyną przyspieszenia wybuchu powstania były, tzw. branki, czyli rosyjskie pobory do wojska, aby rozbić konspiracyjne ugrupowania. 22 stycznia 1863 roku zdecydowano o przeobrażeniu się CKN w Tymczasowy Rząd Narodowy, który ogłosił powstańcy manifest. Niestety powstanie upadło w 1864 roku, a Polacy stracili resztki nadziei.

Tagi:

Powstania

Powstanie krakowskie trwało od 21 lutego do 4 marca w 1846 roku w Wolnym Mieście Krakowie. Powstanie krakowskie niestety upadło, ale odwaga i bohaterstwo powstańców pozostanie zawsze w naszej pamięci. Początkowo powstanie miało być oparte wyłącznie na chłopach, którzy tworzyli najliczniejszą grupę. Utworzono Rząd Narodowy Rzeczypospolitej Polskiej, który miał pomóc chłopom w ich uwłaszczeniu, a także przydzieleniu im ziemi. Chłopi nie uwierzyli w obietnice rządu. W skład rządu wchodzili: Edward Dembowski, Karol Libelt, Ludwik Gorzkowski i Jan Tyssowski i dwaj przedstawiciele Centralizacji. Niestety w 1846 roku Henryk Poniński wydał spiskowców, ale dzięki rewolucji berlińskiej uniknęli kary śmierci. Dopiero 20 lutego dowódca Franciszek Wolański ogłosił odezwę o wybuchu powstania w nocy z dnia 21 na 22 luty. Teofil Ostaszewski dowodził powstańcami idąc rzez Wzdów i Grabownicę na Sanok, natomiast Feliks Urbański ze swoim oddziałem ruszyli na Jasło. Jerzy Bułharyn miał zaatakować Sanok od Przełęczy Łupkowskiej. Niestety nie udało im się wygrać i zostali aresztowani. Powstanie Kościuszkowskie początkowo wybuchło przeciw Rosji, a później też przeciw Prusom. Powstanie Kościuszkowskie rozpoczęło się 24 marca 1794 roku, a skończyło 16 listopada. Przyczyną powstania był II rozbiór Polski, po którym istniało zagrożenie dalszego podziału państwa. Duże wrażenie wywarła Rewolucja Francuska na Polakach, dzięki której Polacy postanowili walczyć. Powstanie zaplanowali działacze ze Stronnictwa Patriotycznego. 12 marca Antoni Madaliński wraz ze swoim oddziałem ruszył na Kraków. I.A. Igelström wysłał wojska rosyjskie z Krakowa, by powstrzymały Madalińskiego. Wówczas Tadeusz Kościuszko, wykorzystując nieobecność oddziałów rosyjskich, na rynku w Krakowie zaprzysiągł akt powstania. Stał się dyktatorem, ale tylko po to, by odzyskać wolność narodu i granic Polski. Kościuszko wraz z Madalińskim, bardzo dobrze uzbrojeni i przygotowani, ruszyli na Warszawę. 4 kwietnia wygrali słynną bitwę pod Racławicami, co pokazało, iż Polacy mogą osiągnąć bardzo wiele. Niestety powstanie przegrano bitwą pod Maciejowicami, a Kościuszko dostał się do niewoli.

Tagi:

Relacje Sulli z Archelaosem

Sulla miał do Archelaosa bardzo przyjazny, wręcz podejrzanie pozytywny, stosunek Plutarch podaje, że Sulla traktował Archelaosa niezwykle przyjacielsko. Otóż twierdzi, że gdy pewnego razu Archelaos zachorował, to Lucjusz Sulla rozkazał wstrzymać pochód wojsk, co dotąd było zarezerwowane jedynie dla wysokich dowódców wojskowych. To, wraz z kilkoma innymi faktami, które zaraz przedstawię, nasunęło współczesnym Sulli ludziom myśli, jakoby doszło kiedyś do jakichś podejrzanych umów pomiędzy nim a Archelaosem. Otóż ludzie oskarżający w ten sposób Lucjusza Sullę mówili jeszcze, że wielce podejrzanym jest to, że Archelaos nie dość, że otrzymał tytuł sprzymierzeńca i przyjaciela ludu rzymskiego, to jeszcze dostał od Sulli w posiadanie bardzo rozległe i urodzajne tereny w północnej Afryce. Ponadto, twierdzili oskarżyciele, bitwa pod Cheroneją była z góry zaplanowana. Plutarch podaje, że w swych \”Wspomnieniach\” te właśnie zarzuty Sulla odpierał, tłumcząc się ze wszystkiego zgrabnie i poprawnie. Nie dojdziemy, niestety, nigdy prawdziwych stosunków między Sullą a Archelaosem. Dość więc powiedzieć, że były one co najmniej przyjacielskie. W każdym razie w obecnej chwili naszej opowieści Lucjusz Sulla znajduje się w Macedonii. W końcu ustalono warunki pokoju, korzystne dla Rzymu, ale nie zabójcze dla Pontu W końcu więc udało się obojgu wodzom ustalić warunki pokoju, które miały już być obowiązującymi, to jest miano je przedstawić Mitrydatesowi do zatwierdzenia. Warunki otóż, w ogólnych zarysach były następujące: otóż miał król Pontu, Mitrydates, wypłacić Rzymowi jako odszkodowanie sumę dwóch tysięcy talentów (co, patrząc obiektywnie na skalę zniszczeń jakie Mitrydates wśród Rzymian poczynił, było sumą niezwykle małą), następnie miał przekazać Sulli jako przedstawicielowi Rzymu sześćdziesiąt okrętów z pełnym uzbrojeniem okutych spiżem. Miał ponadto zrzec się wszystkich zdobytych na Rzymie ziem, oddać Kapadocję Ariobardzanesowi, miał zrzec się także Paflagonii. Za to wszystko miał otrzymać tytuł sprzymierzeńca narodu rzymskiego i miał móc dalej siedzieć na pontyjskim tronie. Jasno więc widać, że warunki te wcale nie były wygórowane – w stosunku do człowieka, który potrafił w jeden dzień rozkazać zamordować 80 tysięcy Italów właściwą karą byłaby chyba tylko śmierć! A pozwolono Mitrydatesowi nie dość że zachować własne życie, to jeszcze królestwo! Z owymi warunkami szybko do króla wyprawili się posłowie, tymczasem Lucjusz Sulla udał się wraz z Archelaosem do Macedonii. W końcu, dzięki zdolnościom dyplomatycznym Sulli, udało się zawrzeć pokój Myślał więc Mitrydates, że Fimbria być może zgodzi się na lepsze warunki. W końcu jednak, być może dzięki dyplomatycznym zdolnościom Archelaosa i jego faktycznemu zaangażowaniu po stronie Sulli zgodził się Mitrydates podjąć w Dardanos Sullę i tam podpisać traktat pokojowy. Sulla ruszył więc tam opuszczając Macedonię, a wiódł ze sobą dość niewielkie ilości wojska. Na miejscu okazało się, że Mitrydates trzyma pod bronią dalece większą ilość wojaków aniżeli posiada aktualnie Sulla – być może w ten sposób chciał jednak rzymskiego wodza zastraszyć i spróbować wymusić na nim zawarcie korzystniejszych dla siebie warunków? W każdym razie, jak się okazało, Lucjusz Sulla przestraszyć się nie dał. Twardo obstawał przy wcześniejszych warunkach, a na jakiekolwiek próby ich zmiany przez Mitrydatesa reagował z tak zwanym \”spokojnym gniewem\” i pełną twardością. W końcu Mitrydates ugiął się i zaprzestał przekonywania Sulli do zmiany decyzji, podpisał traktat pokojowy w formie ustalonej w Troadzie między Sullą a Archelaosem. Oddał Kapadocję Ariobardzanesowi, oddał Paflagonię i przekazał Sulli obiecane wcześniej okręty. Mimo tego wiele osób nie było zadowolonch z pokoju.

Tagi:

Buzu Historia © 2019