Napoleon Bonaparte

Napoleon Bonaparte swą karierę rozpoczął od służby w artylerii. Po powrocie z kampanii egipskiej dokonał zamachu stanu i został pierwszym konsulem. Kolejne kampanie przynoszą mu zwycięstwa i chwałę. Dopiero wyprawa moskiewska zakończyła się klęska. Wyparty z Hiszpanii, został zmuszony do abdykacji i uczyniono go \” suwerennym władcą Elby\”. Stamtąd zbiegł do Francji i panował sto dni zanim nie został pokonany pod Waterloo, a konsekwencji zesłany na wyspę św. Heleny. Waterloo latach rewolucji wypracował taktykę, która zbijała przeciwników z tropu. Umiał wzbudzić wśród żołnierzy zapał i odwagę. W wyborze kandydatów kierował się tym czy są oni zdolni podjąć ryzyko. Jego cechami charakterystycznymi była śmiałość, odwaga, błyskawiczne tempo manewrowania i skłonność do ryzykownych posunięć. W opinii Francuzów uchodził on również za znakomitego polityka i administratora. Obdarzony był bystrym, przenikliwym umysłem i ogromnymi zapasami energii. Miał liczne osiągnięcia. Zreformował system podatkowy, stworzył bank narodowy, wspierał szkolnictwo oraz przyczynił się do budowy wielu nowych dróg. Zmarł na wyspie św. Heleny w 1821 roku. Saladyn z pochodzenia był Kurdem. Walczyć uczył się od najwcześniejszych lat swojej młodości. Mając zaledwie czternaście lat, wstąpił w służbę swego wuja, który był dowódcą wojskowym. Wraz z nim walczył przeciwko siłom krzyżowców. Po śmierci wuja stał się głównodowodzącym armii syryjskiej i wezyrem Egiptu. Szybko zbudował swe zaplecze polityczne i obalił rządy szyickich Fatymidów. Wypowiedział wojnę krzyżowcom i rozpoczął inwazję na ich osłabione tereny. Potężne zamki wrogów jeden po drugim wpadały w jego ręce. Wielkim zwycięstwem było zdobycie Jerozolimy, co odbyło się na mocy obustronnych uzgodnień, bez rabunku i rozlewu krwi. Upadek Jerozolimy wywołał trzecią krucjatę. Dowodzeni przez Ryszarda I Lwie Serce krzyżowcy odbili, Akkę, ale nie zdołali zrealizować najważniejszego celu, odzyskania Jerozolimy. Ostateczne Saladyn zawarł pokój z królem Ryszardem. Na mocy układu chrześcijanie otrzymali kilka muzułmańskich miast, lecz Jerozolima nadal pozostała w rękach muzułmanów. Wycieńczony latami wojny i schorowany Saladyn zmarł. Członkowie jego rodziny panowali jeszcze w Egipcie 50 lat po jego śmierci. Po wybuchu I wojny światowej Slim zgłosił się ochotniczo jako szeregowiec do pułku. Brał udział w nieudanym desancie pod Gallipoli i walczył na froncie zachodnim. W chwili rozpoczęcia II wojny dowodził 10 brygadą 5 dywizji Armii Indii. Po przybyciu do Birmy, zdał sobie sprawę, że powszechnie panująca opinia o niezniszczalności japońskich żołnierzy ma fatalny wpływ na morale jego armii. Szkolił ich, więc w dżungli oraz wygłaszał liczne mowy, których celem było dodanie odwagi i podniesienie na duchu. Sukces w Arakanie, kiedy okazali się lepszymi żołnierzami niż Japończycy, podniósł wartość wojsk alianckich. Zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki oraz kapitulacja Japonii, stały się w chwili, gdy 14 armia Slima kończyła oczyszczanie Birmy. W roku, 1948 Slim przejął po Montgomerym funkcję szefa sztabu. Otrzymał też rangę marszałka polnego i został uhonorowany licznymi orderami. O sukcesie Slima zdecydowały cechy jego osobowości. Był otwartym, przystępnym racjonalistą. Budził szacunek i zaufanie podwładnych.

Tagi:

Juliusz Cezar

Juliusz Cezar pochodził z szanowanego rodu julijskiego. Wykształcenie zdobył na Rodos gdzie uczył się przedmiotów ścisłych i krasomówstwa. Po powrocie do Rzymu szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. W 68 r.p.n.e został wybrany na kwestora w Hiszpanii. Dwa lata później osiągnął godność edyla w Rzymie. Był również konsulem, któremu powierzono dwie prowincje. Trwająca dziesięć lat wojna galilejska, stanowiła dla Cezara źródło ciągłych sukcesów. Jego zwycięstwa nad Germanami, Belgami i innymi plemionami, przyniosły umocnienie panowania rzymskiego. Zwyciężył je dzięki swojej mistrzowskiej strategii, taktyki i dyscypliny żołnierzy. Jego sława stała się ogromna, toteż, kiedy Pompejusz przejął władzę i nakazał Juliuszowi rozwiązanie armii, ten wypowiedział mu posłuszeństwo i zaatakował Rzym. Jego czyn doprowadził do wybuchu wojny domowej, która trwała cztery lata. Potem rozpoczął kolejne kampanie i do Rzymu powrócił po trzynastoletniej tułaczce wojennej. Został wówczas mianowany na dożywotniego dyktatora. Cechą jego charakteru była ogromna pycha, dlatego też jego dawni przyjaciele zwrócili się przeciwko niemu i zasztyletowali w idy marcowe. Cezar był autorem wielu dzieł literackich, literackich, których do dziś zachowały się tylko dwa. Stanowią one zapis walk w Galii i wojny domowej. Joanna d\’Arc była niepiśmienną wiejską dziewczyną, którą w snach nawiedzały postacie świętych. Nakazywały jej one wziąć na siebie misje wypędzenia Anglików z Francji w czasie wojny stuletniej. Mając szesnaście lat wyruszyła na spotkanie z królem, lecz ten nie potraktował jej wizji poważnie. Niemniej jednak postanowiono, że należy wykorzystać jej postawę do rozbudzenia w śród żołnierzy ducha walki. W męskim przebraniu przewieziono ja do rezydencji w Chinon. Z początku Karol sceptycznie odnosił się do jej próśb o wypowiedzenie Anglikom wojny. Zmienił jednak zdanie po przesłuchaniu dziewczyny przez teologów. Wówczas powierzono jej oddział, dostała też zbroje i konia. Żołnierze i lud uwierzyli w jej słowa i misję. Dodała im nowej wiary i sił do walki. Dowodząc pod sztandarem z liliami, odniosła zwycięstwo nad wojskami angielskimi. Kiedy Karol zaczął odwlekać dalsze decyzje militarne, podjęła na własną rękę kampanię przeciwko wrogom. Decyzja ta kosztowała ją zycie. Została wzięta do niewoli i posadzona o herezje. Został skazana na śmierć i spalona na stosie, gdy miała zaledwie dziewiętnaście lat.

Tagi:

Ostatni Piastowie na tronie Polski

Ostatni Piastowie na tronie Polski Niezwykle trudnego dzieła zjednoczenia wszystkich ziem polskich dokonał na początku czternastego wieku Książe piastowski władysław Łokietek-był on wnukiem Konrada mazowieckiego. Mimo iż nie wszystkie dzielnice mu się podporządkowały, to jednak został koronowany na króla w 1320 roku, w Krakowie. Wszyscy historycy uważają go za twórcę odrodzonego państwa polskiego. Król władysław zawdzięczał swój przydomek niskiemu wzrostowi. Odznaczał się jednak odwaga i męstwem. Na ogół był cierpliwym i łagodnym władca, bywał jednak stanowczy i bezwzględny, gdy wymagał tego interes państwa. Po śmierci Łokietka królem polski został jego syn Kazimierz wielki. Młody władca przejmował państwo znajdujące się w trudnej sytuacji. Polsce zagrażali sąsiedzi: zakon krzyżacki, Brandenburgia, Litwa i Czechy. Młody król Kazimierz, dzięki umiejętnej polityce, doprowadził do podpisania traktatów pokojowych. Zawarł również przymierze z Węgrami. W ten sposób zabezpieczył słabe jeszcze królestwo przed agresją państw ościennych. Zastał Polskę drewnianą a zostawił murowaną- tak mówi się o królu Kazimierzu. Prawdopodobnie dlatego, że w jego czasach wzmocniono system obronny państwa. Wzniesiono około 50 zamków warownych, wiele miast zostało otoczonych murami.

Tagi: , , , ,

Kraj zmienia oblicze

Kraj zmienia oblicze Po kilkunastu latach w Polsce nastał czas pokoju. Kraj mógł się teraz rozwijać pomyślnie pod względem gospodarczym. W ciągu 37 lat panowania Kazimierza Wielkiego w Polsce zaszły duże zmiany. Na obszarach dotąd pokrytych puszczami zakładano zupełnie nowe wsie. Rozrastały się miasta, w których zaczęto wznosić murowane budowle zamiast drewnianych. Znacznie ożywił się handel i kwitło rzemiosło. Od tego czasu przez Polskę przebiegały ważne szlaki handlowe z zachodniej europy na wschód, nad Morze Czarne. Pomyślna sytuacja gospodarcza kraju sprzyjała rozwojowi nauki i oczywiście kultury. W 1364 roku Kazimierz wielki założył w Krakowie pierwszy w Polsce uniwersytet. Zadaniem tej uczelni Wielkiego było doskonałe kształcenie ludzi potrzebnych w państwie. Należy tu wymienić duchownych, lekarzy, a przede wszystkim prawników. Od czasów Kazimierza Wielkiego w całym królestwie obowiązywało jednolite prawo, a sądzeniem zajmowali się rzecz jasna prawnicy. Król uporządkował sprawy państwa i skarbca państwowego. Żądał, by wszyscy płacili podatki. Duże zyski czerpał także z żup solnych ( czyli kopalni soli) w Wieliczce oraz Bochni. Aby nikt nie uszczuplił dochodów płynących ze sprzedaży soli, zabronił pod kara śmierci przebywania na terenie kopalni osobom niepowołanym.

Tagi: , , , , ,

Buzu Historia © 2019