Aleksander Wielki w Iranie

Kiedy w 334 roku p.n.e. Aleksander Wielki i jego żołnierze zeszli na ląd we Frygii, nic nie zapowiadało, że w krótkim czasie zniknie z powierzchni ziemi, największe starożytne imperium Bliskiego Wschodu. Seria błyskawicznych zwycięstw pod Granikiem, Issos i Gaugamelą, otworzyła przed nimi drogę do Babilonu, Suzy i Persepolis. Wiosną 330 roku p.n.e. Aleksander podróżował po Persji. Zniechęcony chłodnym a nawet wrogim przyjęciem ze strony arystokracji perskiej, zdecydował się na równie symboliczny czyn, wydając rozkaz spalenia Persepolis. Następnie ruszył w pościg za Dariuszem, który chciał zorganizować armię we wschodnich prowincjach. Zwłoki ostatniego króla Alchemidów, Aleksander kazał sprowadzić do Persepolis i pochować zgodnie z perską tradycją. Zażarte walki nie przeszkodziły mu też w próbach zbliżenia Macedończyków z Irakijczykami. Mimo sprzeciwu Aleksander Wielki, z coraz większym zapałem przyjmował obyczaje perskie, przywdziewał perskie szaty i otaczał się luksusem. Dążenie Aleksandra, by na gruzach starego imperium wybudować nowe, nie zostało jednak zrealizowane. Terytorium, które później nazwano Iranem, miało już za sobą długa i niespokojną historię, zanim pojawiły się tam pierwsze irańskojęzyczne plemiona. Dzisiejszy Iran to tylko część wielkiego niegdyś państwa irańskiego. W drugiej połowie III wieku p.n.e. w północno – zachodnim Iranie dokonały się drastyczne zmiany. Na okres ten archeolodzy datują pojawienie się nowego typu ceramiki, która zastąpiła naczynia wyróżniające się bogata dekoracją malarską. Jednobarwne, czarne lub szare naczynia, towarzyszyły zmarłym, których chowano na rozległych cmentarzach poza obrębem osad. Zmiany te przypisuje się plemiona irańskim, które przywędrowały ze wschodu. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą z 858 roku p.n.e. Terytorium Iranu dzieliło między sobą kilka państw. Najsilniejsze z nich obejmowały tereny dzisiejszego Kurdystanu. Każde z nich było narażone na konflikt z potężnym sąsiadem, jakim była Asyria, usiłująca zapewnić sobie dostęp do surowców mineralnych w górach Zagros. Chciała też uzyskać kontrolę szlaków handlowych biegnących ze wschodu.

Tagi:

Buzu Historia © 2019