Mary Vetsera i Nell Gwyn

Mary Vetsera zasłynęła z tego, iż była kochanką Rudolfa Habsburga-Lotaryńskiego, arcyksięcia austriackiego. Kobieta ta przeżyła zaledwie osiemnaście lat, a swój żywot zakończyła w iście dramatyczny sposób. Mianowicie wraz z Rudolfem Habsburgiem popełniła samobójstwo. Miało to miejsce pod koniec stycznia tysiąc osiemset osiemdziesiątego dziewiątego roku w miejscowości Mayerling, gdzie znajdował się myśliwski pałacyk. Mary była baronówną, córką pewnego dyplomaty austriackiego na usługach królewskiego dworu. Arcyksiążę nie był jej jedynym kochankiem. Poznali się na rok przed wspólną śmiercią podczas konnych wyścigów. Wybrali się wówczas na krótki spacer, on obdarował ja skromnym prezentem. Córka brata matki Rudolfa pomogła młodej dziewczynie w dostaniu się na salony. Niewinna początkowo znajomość, dość szybko przerodziła się w gorący romans. Był on niejednokrotnie powodem sprzeczek pomiędzy Rudolfem a jego ojcem cesarzem Franciszkiem Józefem. O romansach męża wiedziała oczywiście jego żona. Nell Gwyn nazywała się naprawdę Eleonor Gwyn. Była aktorką angielskiego pochodzenia. Przyszła na świat w tysiąc sześćset pięćdziesiątym roku, a zmarła trzydzieści siedem lat później. Na temat lat jej młodości oraz rodziny nie wiadomo niestety zbyt wiele, aczkolwiek wszystko wskazuje na to, że jej rodzice mieli pochodzenie z niższych sfer. Nell przeszła do historii przede wszystkim jako kochanka króla Anglii oraz Szkocji Karola II. Urodziła mu dwóch synów. Początkowo zabiegi o to, by została królewską nałożnicą książę Buckingham George Villiers. Zależało mu na tym, aby inna kobieta zastąpiła dotychczasową królewską kochanicę, a mianowicie Barbarę Palmer. Nell postawiła jednakże zbyt wygórowane żądania finansowe. Króla jednak poznała – i zadecydował o tym przypadek. Miało to miejsce w tysiąc sześćset sześćdziesiątym ósmym roku w teatrze. Monarcha siedział obok niej i bardziej zainteresowany był swoją sąsiadką aniżeli tym, co dzieje się na scenie. Nikt nie liczył na to, że ich romans potrwa długo.

Tagi:

Buzu Historia © 2019