Pociski grupy V i łodzie podwodne

Pociski rakietowe z grupy V to jedna z najbardziej rozwiniętych rodzajów broni III Rzeszy. Należałoby w tym momencie nadmienić, że to właśnie Niemcy jako jedni z pierwszych rozpoczęli stosowanie pocisków rakietowych na szeroką skalę. Opracowana przez nich technologia umożliwiała wystrzelenie z rejonów starego kontynentu pocisku, który bez większych problemów pokonywał bardzo duże odległości. Szczególnym celem tego typu ataków była stolica Wielkiej Brytanii, czyli Londyn. Konstruktorzy niemieccy w momencie opracowania rakiety V2 osiągnęli nie spotykany jak na tamte czasy rezultat, związany z celnością. Wystrzelony pocisk z wybrzeża starego kontynentu, który miał za zadanie atak Londynu, dolatywał do celu w granicy błędu do jednego kilometra. Osiągając prędkość przewyższającą prędkość dźwięku, rakiety V2 były niesłyszalne dla ludzi, aż do momentu uderzenia w cel. Dopiero po detonacji słyszano charakterystyczny dźwięk, przypominający świst o bardzo wysokiej częstotliwości. Produkcja rakiet z grupy V, była raczej centralizowana i skupiała się głównie w okolicach wyspy Usedom, czyli wyspy Uznam. Niezaprzeczalny jest fakt bardzo wysoko rozwiniętej technologii zbrojeniowej, jaką dysponowała III Rzesza. Bardzo często okazywało się, że opracowania inżynierów pracujących dla Hitlera, wyprzedzały swoją epokę. Znane w czasie I Wojny Światowej u-boty, czyli podwodne statki bojowe, zwane podwodnymi okrętami wojennymi w bardzo małym stopniu przypominały okrętu, używane w walkach w czasie II Wojny Światowej przez Hitlera. Przede wszystkim opracowanie metod odnajdywania i niszczenia okrętów podwodnych pozostających w zanurzeniu, determinowało odpowiedź technologiczną oraz opracowanie odpowiednich środków zaradczych. Bardzo ważnym czynnikiem było dostosowanie do warunków bojowych pól bitew II Wojny Światowej kwestii łączności. Udoskonalone urządzenia pozwalały na komunikację nawet w przypadku bardzo dużych odległości. Z tego rodzaju łącznością związane są przykładowo maszyny szyfrujące enigma, jednak jest to temat już dość odrębny i podlegający tylko częściową samym okrętom podwodnym. Podwodna wojna Hitlera opierała się na okrętach o dużych możliwościach zarówno przebywania przez długi czas pod wodą jak i długości samego rejsu bojowego i w tym momencie dotyczy to zasięgu jak i gromadzenia ogólnych zapasów w kontekście czasu.

Tagi:

Buzu Historia © 2019