Przed trybunałem

W skład trybunału wchodzi czterech sędziów z Ameryki, a rozprawie przysłuchuje się wielu Niemców. Proces ten to nie zwykły akt zemsty. Prokuratorzy domagali się sprawiedliwości w imieniu wielu milionów ofiar. Pozwanych oskarżono o prowadzenie zbrodniczych eksperymentów medycznych, masową sterylizację, eutanazję setek tysięcy pacjentów. Pozwani wzywani byli przez sędziego indywidualnie i zapytany czy czuje się winny czy nie. Wspomniany wyżej Karl Brand oświadczył, że jest niewinny. Podczas procesu norymberskiego, szef zespołu oskarżycieli w następujący sposób opisywał działania lekarzy: to morderstwo popełnione z pobudek antropologicznych. W posiadaniu oskarżycieli były fotograficzne dowody dokonanych zbrodni. W więzieniu w Norymberdze, w listopadzie 1946 r., stojący na korytarzu żołnierze pilnują więźniów aby żaden nie uniknął procesu, popełniając samobójstwo, jak zrobił Herman Goering. W celi planuje swoją obronę główny pozwany: Karl Brand, prowadząc jednocześnie prywatny dziennik. Jego niedawno odtajnione zapiski rzucają nowe światło na motywy postępowania jego oraz innych uczestników procesu. Zbrodnicza działalność lekarzy rozpoczęła się od momentu opanowania Przez Niemców systemu opieki zdrowotnej w pierwszej połowie lat trzydziestych. Wielu członków świata medycznego zaczęło zdradzać ideały swojego zawodu natychmiast po przejęciu władzy przez Hitlera. Podczas jednej z wycieczek, adiunkt Hitlera miał poważny wypadek samochodowy Jego, oraz innych poszkodowanych operował właśnie Brandt w pobliskim szpitalu. Hitler poprosił go, aby zajął się dalszym leczeniem rannych. Hitler lubił lekarza, gdyż był zwolennikiem narodowego socjalizmu, był oczytany, inteligentny i kosmopolityczny, a przede wszystkim był świetnym lekarzem. Młody chirurg stał się jedną z gwiazd wschodzącej III Rzeszy. Z czasem został osobistym lekarzem Hitlera, wszedł więc w jego najbliższe otoczenie. Wkrótce zostali przyjaciółmi. Hitler był nawet świadkiem na ślubie Brandta. Z czasem polityka Hitlera postępowała w kierunku dyskryminacji Żydów, zwłaszcza lekarzy. Zakazano im pracy, a gdy był on łamany – byli oni aresztowani i traktowani gorzej niż zwykli kryminaliści. Od marca do grudnia 1933 r. więziono już około 2000 ludzi, którzy byli torturowani i bici, a wielu z nich zmarło. Żydowscy lekarze musieli mieć na szyldach gwiazdę Dawida i wolno było im przyjmować wyłącznie żydowskich pacjentów. Antyżydowska polityka Hitlera doprowadziła do śmierci wiele wybitności ze świata medycyny: albo umierali w obozach koncentracyjnych, albo popełniali samobójstwa. Na skutek takich działań część opuściła Niemcy – uciekając, a ich posady przejęli lekarze, który Żydami nie byli. Miała to być nagroda dla faszystowskich lekarzy za lojalność okazaną Hitlerowi i partii.

Tagi:

Buzu Historia © 2019