Upadek kraju

Upadek kraju W ówczesnych czasach ludzie nie znali takiego patriotyzmu jak my dziś. Dla nich najważniejsza była wiara, to z nią się identyfikowali. Rusin chciał żyć w kraju, który szanuje jego wiarę, jego kulturę. Państwo, które prawosławie niszczyło było dla niego, nie przymierzając, okupantem! Wazowie nie potrafili zrozumieć że wielonarodowy i wielowyznaniowy twór, jakim była Rzeczpospolita Obojga Narodów (a w zasadzie trojga, bo ogromną rzeszę jej obywateli stanowili przecież Ukraińcy) wymagał tolerancji religijnej, zapewnienia wszystkim odrębnym narodom pełnego poszanowania ich wiary i kultury w obrębie wspólnego państwa. Rzeczpospolita była w zasadzie federacją wielu narodów i dlatego wymagała innej polityki niż zwyczajne, jednonarodowe kraje. Wazowie nie stanęli na wysokości zadania, tak jak chociażby – przynajmniej w tej kwestii – Zygmunt August czy Stefan Batory. Ci dwaj władcy mówili zawsze, że nie są królami sumień. Wazowie forowali za to katolicyzm. Zresztą co w tym dziwnego, skoro – dajmy na to – Jan Kazimierz przed objęciem tronu był jezuitą, czyli należał do najbardziej radykalnego katolickiego zgromadzenia! Wazowie doprowadzili Rzeczpospolitą do upadku, nie ma na to żadnego wytłumaczenia, poza tym, że byli po prostu nieudolnymi zarządcami.

Tagi: , , , ,

Kultura

Kultura Polska kultura miała bardzo dużą siłę. Wpływała ogromnie na Litwę, na Ukrainę. Polskim językiem mówiono nawet na Rusi – w samej Moskwie język polski uznawany był za europejski, pełnił taką funkcję, jaką u nas w XVIII wieku język francuski. Był, po prostu, synonimem kultury, wykształcenia. Polska była przekazicielem wartości europejskich na wschód. Stan kultury polskiej w zasadzie niejako decydował o tym, jak kultura wyglądać będzie na Litwie i na Ukrainie. Dbanie o nią było więc zajęciem bardzo ważnym. Jan Kazimierz, to trzeba mu oddać, nie zaniedbał tego, podobnie zresztą jak jego wazowscy poprzednicy. Sprawował dość silny mecenat artystyczny, oczywiście nie dorastający do poziomu mecenatu włoskiego, szczególnie weneckiego, lecz jednak. Dawał tym samym przykład możnym Rzeczypospolitej. Jan Kazimierz, niestety, nie potrafił jednak ustrzec najważniejszych dóbr kultury przed zniszczeniem. Tyczy się to przede wszystkim potopu szwedzkiego, podczas którego to najeźdźca wywiózł z Rzeczypospolitej setki wspaniałych dzieł artystycznych. To, co dziś uznajemy za najlepsze osiągnięcia kultury krajowej w istocie jest jedynie namiastką – i to dość marną – stanu faktycznego. Niestety, na skutek braku właściwej ochrony owych dóbr nie możemy się dziś przekonać o ich wspaniałości.

Tagi: , , , , ,

Bolesław Chrobry – pierwszy król Polski

Bolesław Chrobry - pierwszy król Polski Pierworodnym synem mieszka i dobrawy był Bolesław. Od najmłodszych lat brał udział w życiu politycznym. Przez pewien czas, w młodości przebywał na dworze cesarza Niemiec. Poznał tam wybitnych ludzi ówczesnej Europy, nawiązał przyjaźnie z rówieśnikami pochodzącymi z możnych rodów. Zdobyte doświadczenia nauczyły go doceniać wiedze i jej przydatność w rządzeniu krajem. W 1000 roku przyjechał do polski, dokładnie do Gniezna, władca Niemiec Otton III. Przybył on jako pielgrzym do grobu świętego Wojciecha- czeskiego biskupa, który zginął, próbując nawracać na chrześcijaństwo pogańskich Prusów. Podróż cesarza miała charakter nie tylko religijny. Marzył on o zjednoczeniu Europy i w tym celu poszukiwał sprzymierzeńców. Sądził, że Bolesław poprze jego plany. Gesty świadczące o przymierzu między Ottonem III a władcą polski to była wymiana przez nich różnych prezentów. Bolesław na przykład otrzymał włócznię świętego Maurycego. Pomysł przymierza nie został jednak zrealizowany. Wkrótce po powrocie do Niemiec Otton III zmarł. Stosunki między Bolesławem a nowym władcą nie były już takie przyjacielskie. Niedługo potem doszło do długotrwałych wojen polsko-niemieckich. Mimo to, zjazd gnieźnieński nie był całkowicie bezowocny. Ogłoszono na nim decyzje papieża o utworzeniu arcybiskupstwa(metropolii) w Gnieźnie. Arcybiskupowi metropolicie podlegali biskupi biskupstw utworzonych w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Potwierdzono, że kościół w Polsce jest niezależny i podlega bezpośrednio papieżowi.

Tagi: , , , , ,

Znaczenie chrztu

Znaczenie chrztu Po przyjęciu chrztu Mieszko I stał się równy wielu innym władcom chrześcijańskim. Mógł z nimi zawierać przymierza, czyli sojusze. Przyjęcie chrztu umacniało znaczenie władcy w oczach poddanych. Kościół głosił bowiem, że władza pochodzi od boga, a kto podnosi rękę na władcę, wzniecając przeciwko niemu bunt, popełnia ciężki grzech. Od momenty, gdy w państwie mieszka zaczęto wprowadzać chrześcijaństwo, coraz liczniej przybywali do niego duchowni. Uczyli oni ludność prawd nowej wiary i służyli władcy swoimi umiejętnościami. W tamtych czasach jedynie oni potrafili czytać i pisać, a także znali język łaciński, którym posługiwano się w kręgach ludzi uczonych oraz w stosunkach międzynarodowych. Trudniej było szerzyć chrześcijaństwo na odległych terytoriach zamieszkanych przez prymitywne plemiona. Tego niełatwego zadania podejmowali się misjonarze. Wielu z nich swoje wysiłki przypłaciło życiem. Zaczęto wznosić pierwsze kamienne budowle-kościoły. Pojawiło się więc zapotrzebowanie na malarstwo i rzeźbę. Przy kościołach i klasztorach tworzono również pierwsze szkoły. Przyjęcie chrztu przez Polskę w 966 roku podniosło jej znaczenie na arenie międzynarodowej oraz przyczyniło się do rozwoju kulturalnego i gospodarczego kraju.

Tagi: , , , ,

Buzu Historia © 2018